Mijn persoonlijke “oogst” van het afgelopen jaar….
Zo terugkijkend op dit jaar vol met systemisch werken en leren krijg ik helder voor ogen wat mijn oogst is.
Het kan misschien voor jou nog wat raar of vaag klinken en ergens vind ik het ook spannend om te delen maar ik doe het toch.
Voor mij was de oogst dit jaar het (her)vinden en maken van echt contact met mijn innerlijk kind – mijn kleine ikje, dat kleine meisje in mij, de kleine Agnetha.
Een reis vol confrontatie, rauwheid en tranen maar ook van verzachting, erkenning en doorvoelde mildheid.
In deze blog neem ik je mee in een deel van mijn persoonlijke proces en wat dit voor mij betekent heeft.
Misschien herken jij er iets in, en kan het jouw weer inzicht of helderheid geven, of voel je een uitnodiging om zelf ook deze weg te bewandelen….
Mijn eerste ontmoeting…
Het waren in eerste instanties vaak de visualisatie-meditaties waarin ik kennis maakte met het fenomeen; innerlijk kind. Het raakte me wel maar het bleef toch een concept, een verbeelding en iets waar altijd een beetje afstand in bleef.
Het was eigenlijk pas tijdens een opstelling dat ik haar echt ontmoette in de vorm van iemand die representant stond voor haar.
“Stel je niet zo aan”…
Mijn reactie was confronterend want het eerste wat ik zei was: “stel je niet zo aan”.
Ik voelde boosheid en afwijzing naar dat waar ik naar keek, een vrouw die zich wat verstopte achter een plant, die representant stond voor mijn als klein kind.
Dat raakte me diep…Ik realiseerde me dat het niet was hoe ik naar haar keek, maar naar hoe ik naar mezelf keek.
Misschien herken je dat; dat je streng bent voor jezelf, je hard bent gaan werken maar nooit echt ‘vervuld’ bent.
Dat er altijd wel iets niet helemaal klopt, of goed genoeg gaat… alsof jij niet helemaal goed genoeg bent.
In de betreffende opstelling was dit hetgeen wat zichtbaar werd en daarin zat precies de “heling”…
Niet omdat het werd gefikst, opgelost, weggenomen of geforceerd werd om mijn kleine ikje te omarmen.
Nee, juist door de afstandelijkheid die ik op dat moment had te doorvoelen. Dit had ik te nemen.. erbij te blijven.. de kilte te voelen… zonder het op te willen lossen.
Juist daardoor kon het transformeren…het bracht een beweging IN mij op gang die daarna nooit meer hetzelfde zou zijn.
In het dagelijks leven…
Het bijzondere is dat innerlijk kind werk niet alleen in sessies gebeurt.
Ik merkte dat “kleine Agnetha” zich ook in het dagelijks leven liet zien.
In gesprekken die me raakten, bij ruzie of woordenwisselingen en in situaties die me blijkbaar een onveilig gevoel gaven zoals het ‘zijn in grote onbekende groepen’ of bij afwijzing of het krijgen van kritiek.
En begrijp met niet verkeerd, het is niet zo dat ik nu als een ware “Boeddha” op een kussen zit alsof ik transparant ben en het me niet meer raakt…
Juist wél, het mag me juist aanraken, eigenlijk ben ik er alleen maar heel blij mee dat het me raakt. Op die manier kan ik me er bewust van worden, me ermee verbinden en er beter mee om leren gaan.
Als je het voelt dan pas kan het ook veranderen.
Vanuit zachte open aandacht, blijven bij wat er is.
In plaats van me te laten meesleuren, leer ik even afstand te nemen.
Soms door letterlijk de wc op te zoeken, mijn armen om mezelf heen te slaan en zachtjes te zeggen: het is oké meisje, ik ben er nu.
Een simpele, maar helende innerlijke dialoog terwijl je jezelf aankijkt in de spiegel. Echt kijkt.
En misschien klinkt dit raar, maar hoe vaak hebben we niet hele gesprekken in onszelf maar dan met de innerlijke criticus – of
de perfectionist,
de strenge juf,
de “goeddoener,
de helper,
de redder,
de (ver)oordeler,
de druktemaker,
de stille,
Dit zijn overlevingsstrategieën, je maskers of “beschermers” zou je kunnen zeggen….
Als kind ontwikkelen we deze strategieën om met pijn om te gaan.
Omdat dat wat er is gebeurd, waar je alleen mee was en wat te heftig was om te verwerken, je eigenlijk niet alleen mee had moeten zijn maar toch was.
Om je tegen die pijn te beschermen ben je bepaalde strategieën in gaan zetten, onbewust, om er toch doorheen te komen, om het te kunnen handelen, te overleven.
Misschien herken jij er een paar:
• de clown uithangen,
• hard werken om je waarde te bewijzen,
• slim en perfectionistisch zijn om controle te houden,
• of juist jezelf terugtrekken en onzichtbaar maken “ik ben er niet”
• jezelf overschreeuwen, druk doen, altijd bezig, niet stil kunnen zitten.
• verslavingen zoals koopverslaving, eten, drank, drugs, games of gokken… .
Eigenlijk alles om maar niet te voelen. Niet stil te staan bij wat er eigenlijk is.
Deze maskers beschermen je, sterker nog, je hebt je identiteit eraan verleent;
“Zo ben ik nu eenmaal.”
“Zo doe ik dat altijd.”
Maar op een gegeven moment werken ze niet meer, het kost teveel energie…
Je voelt: dit dient me niet langer.
Dan is het tijd om te kijken wat eronder ligt – stap voor stap en met bereidheid om jezelf in die kwetsbare kant toe te laten.
De pijn én de speelsheid van het innerlijk kind
Wat ik zelf ontdekte: innerlijk kindsdelen gaan niet alleen over pijn en onverwerkt verdriet.
Door ruimte te maken voor het kindsdeel dat zich ooit moest aanpassen, komt er ook iets anders terug: speelsheid, onbevangenheid, de pure blijdschap die we allemaal ooit kende.
Ik denk persoonlijk dat dit de kern is van wie we ten diepste zijn…zonder de sluiers, zonder de vorming, de bijschaving van de omgeving en de maatschappij waar je je in moet verhouden.
Misschien herken je dat gevoel van spontaan huppelen, of een sprongetje maken of dansen alsof niemand kijkt. Dat deel leeft ook nog steeds in jou en ook daar mag je mee in contact komen.
Zelfliefde en compassie: waar begint het écht?
In yogalessen spreek ik wel over compassie en zelfliefde. Maar pas toen ik mijn innerlijk kind écht ontmoette, besefte ik hoe hard ik soms voor mezelf was. En dat de woorden en yoga-wijsheden die ik anderen mee wil geven misschien nog wel het meest van toepassing waren op mezelf.
Zijn we daar niet allemaal meesters in; het voor een ander goed weten maar echt bij jezelf zijn en daar liefde en compassie voor voelen…?
Compassie voor jezelf begint niet bij mooie woorden, maar bij het erkennen en voelen van dat kleine meisje of jongetje in jou.
Geen quick fix, wel een weg
Er is geen stappenplan, geen tijdlijn.
Het vraagt vooral dat je bereid bent dit te voelen, te erkennen en erbij te blijven – zonder te fixen, er van af te willen of te veroordelen.
Voor mij is dit proces al jaren gaande en het verdiept zich steeds opnieuw. Want het kindsdeel in jou gaat niet weg, het wordt juist alleen maar aanweziger als je er tegen vecht.
Wil jij ook je innerlijk kindsdeel leren kennen?
Misschien herken je er al iets van in je eigen leven….dat is oké.
Misschien voelt dit nu nog ver weg… ook dat is oké.
Het dient zich wel aan, vertrouw daar maar op. Je leest die niet voor niks.
In mijn 1-op-1 coaching traject: Thuis Zijn in je Lijf begeleid ik vrouwen die weer verbinding willen maken met hun lichaam, hun innerlijke wijsheid en de bereidheid voelen om ook die kindsdelen aan te kijken en te doorvoelen.
Door onder andere systemisch lichaamswerk en lichaamsgerichte oefeningen help ik je om zachter te worden voor jezelf, oude patronen te doorbreken en je innerlijke kind de plek te geven die het verdient.
Neem hier contact met me op als jij voelt dat dit jouw volgende stap mag zijn.
Of boek je plek voor een opstellings-ceremonie – zie hier voor de data – link