“Lekker verwend zeker als kind?”
Ergens voelde ik altijd al een enorme verdediging in me opkomen als men zei; “oh heb je geen broertjes of zusjes, nou dan ben jij wel lekker verwend zeker!!”
Vind het überhaupt niet een fijne opmerking, kan er gewoon niet zoveel mee. Niet omdat het waar is of niet of omdat ik me aangevallen voel, maar ergens vult het zo in, is het een aanname..dat als je alleen opgroeit je DUS vanzelfsprekend “verwender” bent… Maar goed, ik wijk af.
Mijn familie systeem
Het was voor mij echter geen geheim dat er een meisje voor mij is geboren geweest.
Bernice werd altijd besproken door mijn ouders, het was (gelukkig) geen geheim of doofpot. Ze werd geboren met een o.a een afwijking in de groei van de botten (komt heel weinig voor) en kwamen daar pas achter toen het voldragen geboren werd.
Het verhaal kan ik bijna vertellen alsof ik er zelf bij was, en hoe groot het verdriet, de rouw en onmacht moet zijn geweest kan ik me enigszins voorstellen…maar het bleef “een verhaal”.
In een opstelling…
Totdat ik in een opstelling mezelf zag staan als 2de dochter, 1ste langst levende, en mijn zus, door iemand gerepresenteerd, naast mij…
En de zinnen uitsprak tegenover mijn ouders (twee personen die representant stonden voor hen); Ik ben Agnetha, ik ben jullie 2de en jongste dochter,… en dit is mijn plek.
Bamm!
Dit is jouw plek. De jongste. De tweede. Niet de eerste en vooral niet de enige.
Naast mij mijn oudere zus, die er misschien fysiek dan niet meer is maar er wel bij hoort.
Bij mijn familie systeem.
Voelen is iets anders als weten.
Mijn antwoord op de vraag of ik broers of zussen had altijd standaard; “Nee, ben enigst kind”.
Niet omdat ik het dus niet wist, of dat het geheim was, maar omdat ik er niet bewust van was hoe dit “systemisch” werkte.
Ik ben geen enigst kind!.
Dat klopte niet en nu doorvoelde en zag ik het en erkende ik het.
Het geeft rust en duidelijkheid als zoiets letterlijk een plek krijgt, gezien wordt, doorvoelt wordt.
Er viel zo’n last van me af dat ik het zo duidelijk altijd heb ervaren maar het niet echt kon plaatsen;
* Waarom ik mezelf altijd in verdediging zette naar m’n vriendinnen verklarend waarom ik iets had gekregen…
Maar ook bewust van het grote verlies, het trauma en de rouw maar ook de blijdschap en hoop en alles wat daar tussen in zit van mijn ouders.
* En ook dat er misschien wel een hoge, in ieder geval een uitreikende verwachting was van mijn komst… “en toen kwam jij” vertelde mama wel eens.
De laatste jaren maakt Bernice meer deel uit van m’n leven als dat ze ooit heeft gedaan en dat doet me goed.
Een sterrenzus
23 augustus is haar geboortedag, sinds dit jaar staat ze op de kalender. Ik leer mezelf aan om te zeggen dat ik een oudere zus heb, een sterrenzus. En soms voel ik haar aanwezigheid en ontmoet ik haar op mijn manier, ze is een steunbron geworden, een spirit die mij zo af te toe even helpt.
Ik merk nu ik dit deel, het bij mezelf toelaat het ook bij mijn ouders iets raakt, iets in beweging zet, iets heelt misschien.
Na deze opstelling en de vele daarna vroegen mijn ouders of ik mee wilde op wereldlichtjes dag om haar te gedenken, een kaarsje aan te steken… Het was zo bijzonder en helend, in diepe dankbaarheid.
We zijn een drie-éénheid met een engeltje erbij.
Ik ben géén enigst kind.
Ik heb een zus, een sterrenzus.
Wil jij ook op diepere lagen werken en door onder andere opstellingen inzichten krijgen in jou patronen, waarom je doet wat je doet, waar in je leven jij meer stroming, rust, ontspanning of inzicht kan krijgen?
Boek hier je informatief en oriënterend gesprek bij mij http://www.bijagnetha.nl