Wat als een boom haar blad niet los laat…..

Lopend over vele lagen blad in de herfst… de natuur laat iets los wat wij zo prachtig vinden. We zoeken de kastanjes en beukenootjes, bewonderen de paddestoel-variaties, horen de geluiden en ruiken de geur van de herfst.

Ook op scholen, kan ik me zo herinneren, is het een dankbaar thema voor menig knutselfrutsel werkje.

We zijn in de bossen in het Mullertal, Luxemburg/Duitsland en ik kijk naar mijn wandelschoenen die lekker blubberig en onder de natte bladeren zitten.

Onder m’n zolen vermengd het blad zich vermengd met de natte grond.
Daar besef ik me dat dat wat je loslaat de voeding voor de bodem is, als een soort compost.
Want onder al die bladeren…ligt leven ook al lijkt het doods en rommelig.
In de bossen is er gelukkig geen bladblazer en straatveeg-auto….daar is de natuur nog de baas, zodat de grond goed natuurlijk

bemest wordt en de tijd krijgt.

Ik leg vaak verbanden met de mens en de natuur… dat gaat vaak vanzelf en voelt kloppend voor mij.
De gedachte gaan door me heen;
Wat als al die bomen het niet zouden durven, niet zouden willen… het los laten van dat prachtige blad?
Wat als bomen gehecht zouden zijn aan al hun blad? Het met man en macht zouden controleren en vasthouden?

Dan doen ze hun eigen groei tekort, want de grond zou verarmen, de wortels hebben geen houvast en vinden geen stevigheid meer in de grond.
De eerste de beste windvlaag kan de volle boom om doen vallen…(wat dan vervolgens wel weer voeding is voor de bodem van de omgeving).

Ook komt er geen ruimte voor het nieuwe, want waar oud blad blijft zitten kan geen nieuw blad komen.

Maar nog belangrijker; er is geen ruimte voor het proces voorafgaand aan het nieuwe, het grote “niets” – de leegte – de stilte – het niet weten…
Want dat is wat loslaten soms ook vraagt. Het even niet weten. Het donkere, het stille…en daarin verblijven…verduren misschien wel.
Loslaten is iets wat overgave en vertrouwen vraagt.

 

Wat houd je krampachtig vast?
Wat is het dat ons doet denken dat het leven te sturen is?
De illusie te geloven dat er grip is?
Uiteindelijk val je om…. Of is er een ander die omvalt… of is er simpelweg teveel om vast te houden en te controleren.
Waar een boom zijn kern heeft en verbonden is met de aarde en de hemel en vanuit die plek precies doet wat ie moet doen, zijn wij mensen daar ook (in mijn inziens) mee verbonden alleen zijn we dat ergens vergeten.
We zijn in plaats van verticaal verbonden meer horizontaal verbonden, met het verleden en de toekomst, met het uitreiken en vooruitstreven…
Eerder meer weg bij je kern en daarin ook weg van dit moment, het Nu.

Wat laat de natuur toch goed zien hoe het leven zijn gang gaat…het stroomt, beweegt, het meandert, laat los en staat stil, sterft af en komt weer op…zonder ook maar een moment daaraan te twijfelen.

Liefs Agnetha

Maandelijkse Zondag meditatie 10.00 tot 11.15 uur om te vertragen en aan te komen bij jezelf, je lijf, je hele wezen.

Systemische Intuïtief lichaamsgericht Coaching traject  ” Zijn in je Lijf ” – 1 op 1 traject –

Opstelling ceremonie’s en yogalessen – Zenway Yogastudio

Voel je welkom.